شناخت سرمایه گذاری
سرمایه گذاری تعاریف متفاوتی را در خود جای داده است و درمعنای اقتصادی آن عبارت است از مخارجی که صرف افزایش یا حفظ ذخیره سرمایه می‌گردد
مفهوم فراگیر سرمایه گذاری در بازار اوراق بهادار:
«سرمایهگذاری تصمیمی است که بر اساس آن سرمایه‌گذار مصرف کنونی خود را در ازای بدست آوردن مصرف بیشتر در آینده به تاخیر می اندازد.»
هدف فردی که در بازار اوراق بهادار شرکت می کند مشخص است. او برای بدست آوردن سود و کسب منافع بیشتر در این بازار گام می‌نهد. هنگامی که سرمایه‌گذار یک ورقه بهادار را خریداری می‌کند سرمایه گذاری صورت پذیرفته است، اما خرید یک خانه به قصد زندگی سرمایه گذاری محسوب نمی‌شود. در حقیقت شخص سرمایه‌گذار به امید بدست آوردن ارزشی در زمان آینده از ارزش‌های کنونی صرفنظر می نماید. اگر عوامل ترغیب کننده برای سرمایه گذاری وجود نداشته باشد، افراد به طور معمول مصرف کنونی را به مصرف آینده ترجیح می‌دهند. بنابراین فرد سرمایه‌گذار باید از سرمایهگذاری کنونی خود انتظار بدست آوردن بازده مثبت داشته باشد و بهره‌مندی از ثروت و فرصت‌های مصرف در آینده ترغیب کننده وی خواهد بود.
سرمایهگذاری به صورتهای دیگری نیز تعریف شده است:
- سرمایهگذاری خرید اقلام دارایی و یا اوراق بهاداری است که میزان بازده و ریسک مورد انتظار آن دارای تناسب باشد.
- سرمایهگذاری خرید اقلام دارایی و یا اوراق بهاداری است که با گذشت زمان منجر به ایجاد درآمد و افزایش ارزش برای سرمایه‌گذار خواهد شد.
سرمایهگذاری در مسکن و زمین یک‌سرمایه‌گذاری واقعی نامیده می‌شود. هدف این نوع سرمایهگذاری تولید کالا و خدمات با هدف بیشینه کردن ثروت است. در واقع در دوران تورم، افراد برای ایجاد درآمد و گریز از کاهش ارزش پول اقدام به خرید کالاهای بادوام و دارایی‌های واقعی می‌کنند. این نوع سرمایهگذاری هیچ نوع درآمد جاری و منظمی برای سرمایه‌گذار در پی نخواهد داشت.
فرآیند سرمایهگذاری:
بیشتر از آنچه در مورد تجزیه و تحلیل سهام باید به آن توجه شود، فرآیند سرمایهگذاری خواهد بود. یک سرمایه‌گذار باید به مراحل کلی سرمایهگذاری بیاندیشد که در زیر خلاصه‌ای از آن آمده است:
آ.مشخص کردن هدف‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت
ب. تعیین میزان ریسک و بازده مورد انتظار
پ. شناسایی و محاسبه ریسک و بازده اوراق بهادار
ت. مشخص کردن سبد بهینه از اوراق بهادار یا دارایی
ث. اندازه‌گیری عملکرد حاصل از سرمایهگذاری
ج. شناخت ساختار بازار سرمایه
ح. یادگیری و شناخت قوانین دادوستد در بازار اوراق بهادار
پس از برآورد میزان ریسک و بازده، سرمایه‌گذار باید نقدینگی لازم جهت خرید سهام را فراهم نماید. کارشناسان و مدیران پرتفوی پیشنهاد می‌کنند که موجودی نقدی بابت خرید سهام بهتر است که از پس‌انداز، مازاد ثروت و یا ارث تامین شود و تاکید می‌کنند از تامین مالی به شکل قرض یا وام پرهیز نمایند. چرا که در برخی موارد دیده می‌شود که افرادی با فروش اقلام ضروری مورد نیاز اقدام به سرمایهگذاری کرده‌اند
دوره سرمایهگذاری:
سرمایه‌گذار باید مشخص کند که برای چه دوره زمانی سرمایهگذاری خواهد کرد. به بیان دیگر خرید سهام برای چه دوره زمانی صورت می‌گیرد که البته به انتظارات شخص سرمایه‌گذار بستگی دارد. در واقع نگرش افراد برای در نظر گرفتن دوره سرمایهگذاری متفاوت است. برخی از صاحبنظران دوره سه ساله سرمایهگذاری را به عنوان بهترین زمان جهت سرمایهگذاری می‌پندارند.
روش‌های سرمایهگذاری:
سه شیوه کلی که سرمایهگذاری بر اساس آنها صورت می پذیرد به طور خلاصه در زیر بررسی شده است.
الف. روش بنیادی: یک سرمایه‌گذار باید پیش از خرید سهام اوضاع اقتصادی و سیاسی کشور، وضع صنعت مورد نظر و وضعیت شرکت را بررسی و تجزیه و تحلیل نماید. سرمایه‌گذار بر اساس این روش تا زمانی که سهام بازدهی بالایی دارند و ارزش واقعی کمتر از قیمت سهم می‌باشد، سهم را در سبد خود نگهداری می‌کند. پژوهش‌های صورت گرفته نشان می‌دهد که استفاده از بررسی بنیادی بهترین نتیجه را برای سرمایه‌گذار به همراه داشته است. از این رو سرمایه‌گذاران سهام مطلوب خود را شناسایی کرده و برای دوره سرمایهگذاری بلندمدت نگه می‌دارند. احتمال این که دوره نگهداری سهم طولانی شود نیز نسبتا زیاد است.
ب. استفاده از تئوری مدرن پورتفولیو (MPT): فروضی در این روش سرمایهگذاری گنجانده شده است که بازار کارا و انتشار اطلاعات به صورت یکپارچه و در دسترس همگان از جمله این فروض می‌باشد. با توجه به کارایی بازار و تغییر لحظه‌ای قیمت سهم نسبت به اطلاعات موجود پیش‌بینی آینده قیمت سهم تقریبا بسیار مشکل می‌نماید. از این رو سرمایه‌گذار با انتخاب اوراق بهادار گوناگون سعی دارد تا بازده خود را با متوسط بازده بازار برابر و متناسب نماید. شخص سرمایه‌گذار با این روش می‌کوشد تا مجموعه‌ای متنوع و پرگونه از سهام را خریداری نماید و چون قادر به پیش‌بینی آینده نیست از استراتژی خرید و نگهداری بهره می‌جوید.
ج. روش تکنیکی: این نوع سرمایهگذاری با استفاده از مطالعه رفتار و حرکات قیمت و حجم سهام در گذشته و تعیین قیمت و روند آینده سهم صورت می‌پذیرد. تغییرات قیمت سهم با استفاده از پیشینه تاریخی و نمودار توسط تحلیل‌گر تکنیکی مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد.
منبع: فرهنگ جامع مديريت، چاپ اول
+ نوشته شده در یکشنبه دوم آبان ۱۳۸۹ ساعت 10:55 توسط شریف حضرتی
|